Wstęp do pracy

wstęp do pracy o bezrobociu

Problem bezrobocia jest chyba najczęściej omawiany, w kręgach politycznych i ekonomicznych. Dotyczy naszych przyjaciół, rodziny, znajomych, wreszcie nas samych. Pojawiły się nowe aspekty, aspekt historyczny, czy psychologiczny. Bezrobocie nareszcie przestaje być mitem, usprawiedliwieniem. Ale czy na pewno?

W swojej pracy starałam się spojrzeć na ten problem z różnych perspektyw, na różne sposoby.

6 rozdziałów, 6 spojrzeń.

Rozdział pierwszy dotyczy aspektu społecznego: spojrzenia na świat z perspektywy terenów po pegeerowskich, z perspektywy bloków. Pisałam o problemach małych i dużych miejscowości, i ludzi w nim mieszkających. Może razić, ich bezpośredniość, brak zapału do pracy, czy jednak nie czujemy do nich pełnej dozy sympatii? Współczucia? Czy nie utożsamiamy się z nimi?

W rozdziale drugim- perspektywę określa okno na świat. Co nas ciągnie do Unii? Czy nie mamy możliwości kariery w Polsce? Czy, aż tak kusi możliwość czterokrotnie większych zarobków? Co takiego ma w sobie ta Unia?

Polskę z okienek więziennych ujrzymy w rozdziale trzecim. Czy kupiłbym buty zrobione przez więźnia? Czy mają szansę na normalne życie? Czy może wyrok oznacza koniec wszelkich możliwości? Jak z więźniami radzą sobie Niemcy? A jak Rzeczpospolita Polska? W rozdziale tym także, (trochę przewrotnie) umieściłam, Powiatowy Urząd Pracy w Suwałkach . Dlaczego? Czy, jest aż tak źle? A może jest  to przykład?

Polak potrafi! A no potrafi… Kombinować, knuć, oszukiwać i omijać narodowe prawo. Czwarty rozdział to poradnik jak radzić sobie z podatkami, z przepisami z urzędami. Co nam się opłaca? A co nie? I dlaczego?

Rozdział piąty to wyrażenie własnego narodowego zdania, w postaci omówienia raportu Centrum  Badania Opinii Społecznej. Tym razem liczby mogą nas zaskoczyć. Może się okazać, że sytuacja na polskim rynku pracy nie jest taka zła jakby się mogło wydawać. Ale może się też okazać, że autorka niniejszej pracy nie wie o czym pisze? Jak wyglądały liczby  w naszym przekonaniu u schyłku 2004 roku? Kto i jaką mam opinię, na temat bezrobocia?

I ostatni już rozdział szósty a więc odpowiedź Polskich ekonomistów i polityków na sytuację wzrastającego procentu bezrobocia. Teoretycznie, a więc zapowiada się ciekawie. A co jeśli się okaże, że  teoria przerasta praktykę? A jeśli praktyka czyni mistrza to kto nim jest? Polscy bezrobotni? Czy politycy którzy nie do końca widzą (lub nie chcą widzieć) przez uchylone okna na Wiejskiej, problemów naprawdę istotnych?

Czy można coś jeszcze napisać, by wreszcie pismo przeszło w czyny.

Miłej lektury.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Kryteria zbieżności i ekonomiczne motywy ich wprowadzenia

Uzyskanie możliwości wstąpienia do strefy euro jest obostrzone dwojakiego rodzaju warunkami. Po pierwsze, wymagana jest zgodność legislacyjna prawa wspólnotowego z prawem krajowym, a w szczególności statutu banku centralnego ze statutem Europejskiego Banku Centralnego. Po drugie, egzekwowany jest postulat wysokiego poziomu trwałej konwergencji. Jego osiągnięcie jest analizowane na podstawie kryteriów zbieżności (konwergencji), które odnoszą się do:

  • wysokiego stopnia stabilności cen,
  • stabilnej sytuacji finansów publicznych,
  • stabilnego kursu walutowego,
  • poziomu długookresowych stóp procentowych[1].

Kryterium inflacji wg protokołu uszczegóławiającego kryteria z Traktatu z Maastricht oznacza, że „Państwo Członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w tym państwie w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego inflacji trzech Państw Członkowskich o najbardziej stabilnych cenach”[2]. Do weryfikacji stabilności cen wykorzystuje się średnią roczną stopę inflacji mierzoną zharmonizowanym indeksem cen konsumpcyjnych (HICP).

Przeciwdziałanie znacznym różnicom w poziomach inflacji ma dwa cele, a są nimi zapobieganie utracie przez kraj przystępujący do unii walutowej konkurencyjności oraz ułatwienie prowadzenia wspólnej polityki pieniężnej[3]. Wspólna waluta i wspólny bank centralny powodują, że polityka pieniężna jest prowadzona jednocześnie dla wszystkich uczestników unii walutowej. Przy różnych stopach inflacji bank centralny ograniczając inflację w jednym kraju działa jednocześnie antywzrostowo w innym, nie mającym tego problemu. Natomiast działania mające pobudzić aktywność gospodarczą, na które decyduj ą się banki centralne przy stabilnych poziomach cen wzmacniaj ą impulsy inflacyjne stanowiąc zagrożenie dla gospodarek z już wysoką inflacją.

Kryterium stabilnej sytuacji finansów publicznych wyraża się w niestosowaniu procedury nadmiernego deficytu, która pojawia się w jednej z dwóch poniższych sytuacji:

  • gdy stosunek planowanego lub rzeczywistego deficytu publicznego (tzn. rządu, jednostek samorządu terytorialnego oraz funduszy ubezpieczeń społecznych) do produktu krajowego brutto w cenach rynkowych przekroczy 3%, chyba że:
  • stosunek ten zmniejszył się znacząco w sposób trwały i oscyluje blisko wartości referencyjnej bądź gdy,
  • przekroczenie wartości referencyjnej jest niewielkie oraz ma charakter tymczasowy i wyjątkowy;
  • gdy stosunek długu publicznego do produktu krajowego brutto w cenach rynkowych przekroczy 60%, chyba że zmniejsza się on w zadawalającym tempie do wartości referencyjnej[4].

Kryterium fiskalne zostało wprowadzone celem stabilizowania gospodarek państw, w których środkiem płatniczym jest euro. Duże zadłużenie finansów publicznych prowadzi do presji inflacyjnej, wzrostu stóp procentowych oraz szkodzi aktywności gospodarczej. Dzieje się tak dlatego, że dług publiczny jest finansowany najczęściej obligacjami o stałej stopie oprocentowania. Taka sytuacja zachęca władze do zwiększania inflacji, gdyż wtedy spadnie realny koszt obsługi długu. Duże potrzeby pożyczkowe państwa powodują, że ich zaspokojenie wymaga zaoferowania wysokiego oprocentowania obligacji co wpływa na wzrost wszystkich stóp procentowych na rynku finansowym. Inflacja i wysokie stopy procentowe obniżają aktywność gospodarczą. Brak stabilności cen utrudnia rachunek ekonomiczny. Wysoka stopa procentowa natomiast z jednej strony podraża kredyt, a z drugiej czyni bardziej opłacalnymi lokaty bankowe, prowadząc do tzw. efektu wypychania inwestycji.

Kryterium stabilności kursu walutowego oznacza, że będzie on przyjmował „normalne granice wahań przewidziane w mechanizmie kursów walut Europejskiego Systemu Walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata” . Należy tu doprecyzować kilka użytych w powyższej definicji pojęć. W innych dokumentach wspólnotowych za „normalne granice wahań” przyjmuje się pasmo nie większe niż +/-15% od parytetu centralnego. Natomiast na podstawie praktyki przyjętej w „Raportach o konwergencji” określenie „poważne napięcia” dotyczy zjawisk o istnieniu których świadczą: wielkość i skala odchyleń kursu walutowego od parytetu centralnego, sposób interwencji walutowej oraz zmiany krótkookresowych stóp procentowych[5] [6].

Umieszczenie waluty w systemie ERM II ma dać odpowiedź na pytanie czy kraj jest zdolny do stabilizacji kursu walutowego względem euro. Ma to na celu stwierdzenie jak gospodarka kraju poradzi sobie z wstrząsami asymetrycznymi (zmianami, które wpływają wzrostowo na jedne regiony a wywołują recesję w innych) tylko za pomocą rynku pracy i polityki budżetowej. Jeżeli to głównie kurs walutowy stabilizował sytuację w trakcie wstrząsów, wtedy może dojść do wahań produkcji oraz zatrudnienia. Brak dewaluacji kursu walutowego ma też nie dopuścić, aby przed samym przystąpieniem do unii walutowej nastąpił spadek konkurencyjności gospodarek już uczestniczących w wspólnym obszarze walutowym[7].

Kryterium stopy procentowej stanowi, że nominalna długoterminowa stopa procentowa może być wyższa jedynie o dwa punkty procentowe od poziomu tychże stóp procentowych trzech państw członkowskich unii o najniżej inflacji. Długoterminowa stopa procentowa wyznaczana jest przez oprocentowanie długoterminowych obligacji skarbowych[8] [9] [10].

Już sam traktat z Maastricht podaje przyczynę włączenia do kryteriów zbieżności poziomu stóp procentowych. Mają one odzwierciedlać ocenę trwałości i zbieżności gospodarek państw unii monetarnej i krajów kandydujących jakiej dokonuje sam rynek finansowy . Można oczywiście wysnuć wniosek, że kryterium te zostało podniesione również i w obawie przed dokonywaniem transakcji arbitrażu. Miałoby to polegać na sprzedaży obligacji krajów o niższej stopie procentowej i zakupie obligacji skarbowych krajów o wyższych stopach. Usztywniony kurs walutowy przed wejściem do strefy euro eliminował by ryzyko kursowe zachęcając do takich transakcji. Sytuacja ta powodowałaby duże straty instytucji posiada ących obligacje krajów o niższej stopie procentowej i zyski instytucji posiadających obligacje wyżej oprocentowane.

Kryteria konwergencji stanowią pewną integralną, współzależną całość, gdzie żadne z kryteriów nie jest nadrzędne w stosunku do drugiego. Zależności między stopą procentową i inflacją, a kryterium fiskalnym zostały już wskazane. Kurs walutowy również wpływa na inflację poprzez oddziaływanie na ceny dóbr importowanych. Natomiast sam kurs walutowy jest m.in. warunkowany przepływami kapitałów między gospodarkami, które jak zauważono są determinowane różnicami w stopach procentowych. Z tych powodów, aby wejść do strefy euro należy wypełnić wszystkie kryteria jednocześnie.

Z czterech kryteriów zbieżności warunkujących wstąpienie do strefy euro polityka pieniężna oddziałuje w bezpośredni sposób na trzy, a mianowicie: inflację, stopy procentowe oraz kurs walutowy.


[1]     Traktat o Unii Europejskiej z dn. 7 II 1992 roku art. 109j ust. 1.

[2]     Protokół w sprawie kryteriów konwergencji określonych w artykule 109j Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 1.

[3]     A. Czogała, dz. cyt., s. 14.

[4]     Protokół w sprawie kryteriów konwergencji…, dz. cyt., art. 2. oraz Traktat…, dz. cyt., art. 104c ust. 2., a także Protokół w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, art. 1 i 2.

[5]     Protokół w sprawie kryteriów konwergencji…, dz. cyt., art. 3.

[6]     A. Czogała, dz. cyt., s. 13.

[7]     Raport na temat korzyści i kosztów przystąpienia Polski do strefy euro pod red. J. Borowskiego, Narodowy Bank Polski, Warszawa luty 2004, s. 108.

[8]     Protokół w sprawie kryteriów konwergencji…, dz. cyt., art. 4.

[9]     Traktat…, dz. cyt., art. 109j ust. 1.

[10]    K. Szeląg, dz. cyt., s. 10.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Finansowanie programów przeciwdziałania bezrobociu

Wojewódzkie Urzędy Pracy przystąpiły do realizacji Programu Phare Spójność Społeczna i Gospodarcza 2001 Rozwój Zasobów Ludzkich w ramach którego od września 2003 roku do września 2004 roku przeprowadzone zostały następujące działania:[1]

  1. Aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu.
  2. Promocja przedsiębiorczości.
  3. Promocja potencjału adaptacyjnego przedsiębiorstw.
  4. Lokalne porozumienia na rzecz zatrudnienia – aktywne partnerstwo społeczne.

Wojewódzkie Urzędy Pracy są odpowiedzialne za wdrożenie i zarządzenie projektem oraz zapewnienie zgodności projektu ze Strategią Rozwoju danego Województwa.

Departament Funduszy Przedakcesyjnych i Strukturalnych utworzony w Urzędzie nabywa umiejętności i przygotowuje się do działań związanych z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego – zarówno w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego (programy na rzecz młodzieży poszukującej pracy oraz przeciwdziałanie i zwalczanie długotrwałego bezrobocia), jak i Zintegrowanego Regionalny Program Operacyjny. Są to: rozbudowa i modernizacja infrastruktury służącej wzmacnianiu konkurencyjności regionu (zasoby ludzkie, reorientacja zawodowa) oraz wzmocnienie regionalnej bazy ekonomicznej zasobów ludzkich.


[1] B. Czarny, Podstawy ekonomii, PWE Warszawa 1998, s. 51

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Nominalna a realna konwergencja

Mimo, że każde z kryteriów zbieżności sprzyja szybkiemu i zrównoważonemu długookresowemu wzrostowi gospodarczemu pojawiają się wobec nich głosy krytyki. Dotyczą one kwestii ich jednoczesnego spełnienia oraz doboru takiego samego spektrum kryteriów dla wszystkich państw niezależnie od tego na jakim poziomie rozwoju się znajdują i jaką strukturę gospodarczą posiadają . Pojawia się więc problem czy nominalne kryteria zbieżności gospodarczej prowadzą do wyrównania poziomu życia między państwami już należącymi do unii walutowej a państwami do niej kandydującymi (do tzw. realnej konwergencji).

Wymóg zdrowych finansów publicznych oddziałuje pozytywnie nie tylko na długookresowy wzrost gospodarczy, lecz także w okresie krótkim ma korzystny wpływ na gospodarkę (dzięki tzw. „niekeynesowskim” efektom polityki pieniężnej)[1] [2] [3]. Ma to swoje przyczyny w tym, iż niski deficyt budżetowy lub zupełny jego brak powoduje, że rząd nie ściąga z rynku kapitału potrzebnego na inwestycje pobudzające rozwój gospodarczy. Natomiast obniżanie poziomu długu publicznego pozwala także ograniczać deficyt dzięki zmniejszaniu wielkości środków finansowych przeznaczanych na obsługę tego długu. W opinii przedsiębiorców kraj o stabilnych finansach jest bardziej wiarygodny, przez co są oni bardziej skłonni do lokowania w nim swych inwestycji.

Obniżenie inflacji może krótkookresowo obniżyć tempo wzrostu gospodarczego. Zarówno restrykcyjna polityka monetarna jak i fiskalna ograniczaj ą popyt zmniejszając przez to inflację, lecz także przyczyniają się do obniżenia aktywności gospodarczej.

Największych problemów nastręcza wymóg jednoczesnego ograniczania poziomu inflacji i stabilizowania kursu walutowego w krajach nadrabiających opóźnienia rozwojowe jakimi są kraje kandydujące do strefy euro. Państwa te charakteryzują się szybszym tempem rozwoju gospodarczego od państw już uczestniczących we wspólnym obszarze walutowym. W takiej sytuacji w związku z występowaniem efektu Balassy-Samuelsona , polegającym na szybszym wzroście cen towarów i usług nie podlegających wymianie międzynarodowej w porównaniu do towarów i usług podlegających tej że wyminie, pojawiają się tendencje do realnego wzrostu wartości waluty państw niwelujących lukę rozwojową. Płynny kurs walutowy daje dwie możliwości uwidocznienia tego wzrostu. Jedna z możliwości wyraża się wzrostem nominalnego kursu walutowego przy stabilnym poziomie cen. Druga natomiast charakteryzuje się stabilnym nominalnym kursem walutowym, a wzrostem inflacji.

Z powyższych rozważań wynika, że państwa o szybkim tempie wzrostu gospodarczego mogą mieć problem z jednoczesnym wypełnieniem kryterium kursowego i inflacyjnego. Natomiast państwa zmuszone obniżyć poziom inflacji, mogą ponieść tego konsekwencje w postaci obniżenia tempa rozwoju gospodarczego.

Problemy te mogą stać się przyczynkiem do przedyskutowania wymogu jednoczesnego wypełnia wszystkich kryteriów czy modyfikacji wymogu stabilności cen. Tak uczyniono z kryterium finansów publicznych, gdzie przy ocenie deficytu budżetowego pod uwagę będą brane też specyficzne uwarunkowania poszczególnych krajów m.in. Polsce pozwolono sumy wpłacane do OFE zaliczać nie do wydatków budżetu lecz jedynie jako przesunięcia w sektorze finansów publicznych.

Polska gospodarka także może stanąć przed opisanymi wcześniej problemami. Badania empiryczne wskazują, że wpływ efektu Balassy-Samuelsona na polski wskaźnik inflacji CPI kształtuje się na poziomie 1-2 punktu procentowego. Natomiast szacunki NBP przewiduj ą, że obniżenie poziomu inflacji o 1 punkt procentowy poniżej celu inflacyjnego RPP, którego poziom 2,5% ma być gwarantem bliskiej zeru luki popytowej, będzie miało swoje konsekwencje w obniżeniu tempa wzrostu gospodarczego o 0,3-0,8% w ciągu dwóch lat[4] [5] [6].

Dla porównania wstąpienie do wspólnego obszaru walutowego trwale zwiększy średnioroczne tempo wzrostu gospodarczego w Polsce o około 0,21-0,42 punktu procentowego . Jednak jeżeli wartość referencyjna kryterium inflacyjnego ukształtuje się poniżej wielkości 2,5% w perspektywie krótkookresowej koszty obniżenia inflacji mogą być odczuwalne.


[1]     A. Czogała, dz. cyt., s. 16.

[2]     Tamże, s. 16. Efekt Balassy-Samuelsona wynika z tego że różnice między tempami wzrostu produktywności dóbr podlegających handlowi międzynarodowemu i dóbr nie podlegających temuż handlowi nie są jednakowe w poszczególnych państwach. Wzrost produktywności pociąga za sobą wzrost wynagrodzeń. Ze względu na to, że płace w gospodarce mają tendencję do wyrównywania się ceny dóbr nie będących przedmiotem wymiany międzynarodowej rosną szybciej od cen tych dóbr które są wymieniane na rynku międzynarodowym. Wzrost stopy inflacji pociąga za sobą realną aprecjację waluty.

[3]     Raport na temat…, dz. cyt., s. 79 i 109.

[4] Tamże, dz. cyt., s. 41-42 i 79.

[5] Tamże, s. 75.

[6] L. Oręziak, dz. cyt., s. 69-70.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Udział w ERM II a wypełnienie kryteriów konwergencji

W przypadku państw członkowskich UE objętych derogacją w sferze unii walutowej, a nie posiadających klauzuli opt-out jak Wielka Brytania i Dania, ERM II staje się swoistym czasem próby przed przyjęciem euro. Powodem takiego stanu rzeczy, poza [1] [2] formalnym ustanowieniem nominalnego kryterium stabilności kursu walutowego weryfikowanym uczestnictwem w ERM II, jest specyficzna metoda obrony kursu waluty w systemie w stosunku do sposobu oceny wypełnienia przez kraj członkowski kryterium stabilności waluty.

Formalnie przystąpienie do systemu ERM II jest dopuszczalne w każdym dowolnym terminie oraz nie jest obwarowane koniecznością wypełnienia żadnych warunków wstępnych, w tym wcześniejszym wypełnieniu pozostałych kryteriów konwergencji. EBC jednakże zaleca już wcześniej znaczące zorientowanie polityki gospodarczej na taką która by sprzyjała stabilnemu i długofalowemu wzrostowi gospodarczemu m.in. przez konsolidację fiskalną.

Stanowisko to ma głębokie uzasadnienie w rzeczywistości gospodarczej. Jednoczesne stabilizowanie kursu walutowego i ogólnego poziomu cen w gospodarce kraju wyrównującego poziom rozwoju nastręcza pewnych problemów, które zostały opisane przy omawianiu kwestii dokonywania się realnej konwergencji. Trudności te nasilają się jeszcze w sytuacji istnienia znacznego deficytu budżetowego zwiększającego presję inflacyjną. Natomiast procedury stosowane w ramach ERM II do obrony ustalonego kursu mają ograniczoną skuteczność w sytuacjach znacznych napięć w „fundamentach” gospodarki, a więc są w takiej sytuacji niewystarczajace.

Jeżeli nawet w takich warunkach udałoby się utrzymać kurs w ramach ustalonego korytarza wahań to wypełnienie kryterium stabilności kursowej wydaje się być wątpliwe. Praktyka dotychczasowych akcesji pokazuje, że Unia oczekuje od państw akcesyjnych większej stabilizacji kursów niż dopuszczalne pasmo wahań oraz bierze pod uwagę także powody zaistniałych fluktuacji.

Komisja Europejska zwraca uwagę, że przy weryfikacji wypełniania kryterium stabilności kursu walutowego uwzględniane jest pasmo +/-2,25% kursu centralnego. Bardziej rygorystycznie podchodzi się przy tym do wahań deprecjacyjnych niż aprecjacyjnych waluty krajowej . Ponadto rozważając kwestię „poważnych napięć” brane są pod uwagę:

  • zakres fluktuacji kursu waluty krajowej w stosunku do kursu centralnego,
  • różnice między stopami procentowymi strefy euro i kraju akcesyjnego, [3] [4]
  • rola jaką odegrała ewentualna interwencja walutowa[5] [6].

Przedstawione zasady obrony kursu w ERM II i praktyka oceny stabilności kursu walutowego pozwalają stwierdzić, iż system jest bardzo rygorystycznym sprawdzianem dla gospodarek państw aspirujących do unii walutowej.


[1]     Są to kredyty udzielane przez członków porozumienia ERM II na interwencje na rynku walutowym, które powinny odbyć się w tym samym dniu co dzień zaciągnięcia kredytu. Termin ich spłaty następuje w okresie trzech miesięcy i może być przedłużony tylko raz o kolejne trzy miesiące. Agreement of…, dz. cyt., art. 6 i 10.

[2]     Por. J. Rostowski, W. Paczyński, Polityka kursowa w trzecim etapie reform w Polsce [w:] Trzeci etap reform, Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych, Warszawa 2004, s. 36.

[3]     Stanowisko w…, dz. cyt.

[4]     A. Czogała, dz. cyt., s. 13.

[5]     Stanowisko w…, dz. cyt.

[6]     Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. C 191 z 29.7.1992, str. 68) – nieoficjalna wersja skonsolidowana uwzględniająca zmiany wprowadzone na mocy Traktatu Amsterdamskiego (Dz.U. C 340 z 10.11.1997, str. 1), Traktatu Nicejskiego (Dz.U. C 80 z 10.3.2001, str. 1), decyzji Rady 2003/223/WE (Dz.U. L 83 z 1.4.2003, str. 66) oraz Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33), art. 1.2., 2

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Reforma administracyjna 1975

Dzieląc Polskę w 1975 roku na 49 województw zlikwidowano powiaty. Decyzję tą ówczesne władze kraju motywowały potrzebą spłaszczenia piramidy władzy i chęcią przybliżenia jej ośrodków do obywateli. “Woluntarystyczna” (jak ją określano) gierkowska reforma przekreśliła przyjęty po 1918 r. trójstopniowy podział Polski.

Nowy podział w znacznej mierze okroił województwo zielonogórskie, odrywając od niego Gorzów Wlkp. z okalającymi go terenami oraz w znaczny sposób zmienił topografię województwa zielonogórskiego.

W 1980 roku doliczono się około 180 wniosków o rewizję międzywojewódzkich granic. W 1982 roku władze zamówiły ekspertyzę w PAN na temat reformy z 1975 roku. Trzyletnie badania potwierdziły, iż naruszyła ona historyczne ukształtowania kulturowe, społeczne i gospodarcze. Autorzy końcowego opracowania A.Stasiak i J. Kołodziejski, opowiedzieli się za dwustopniowym podziałem kraju na gminy i województwa, ale liczbę tych ostatnich proponowali zmniejszyć do 41. Decyzje te okazały się zbyt radykalne i trafiły na półki. Dopiero w maju 1990 roku powołano zespół ds. koncepcji zmian w strukturze terytorialnej państwa, a wraz z nim w społeczności lubuskiej odżyły nadzieje na duży, silny region wypełniający lukę na tym obszarze kraju.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Umowy i porozumienia danego województwa zielonogórskiego

Umowy podpisane przez Wojewodę Zielonogórskiego

Lp.

Temat umowy

1.

Porozumienie zawarte w dniu 22 marca 1993r. pomiędzy Wojewodą Zielonogórskim a Ministrem Rozwoju Miast, Mieszkalnictwa i Komunikacji Kraju Brandenburgii w sprawie budowy pieszego przejścia granicznego Zasieki-Forst.

2.

Porozumienie zawarte w dniu 11 maja 1993r. pomiędzy Wojewodą Zielonogórskim a Premierem Kraju Saksonii w sprawie budowy drogowego przejścia granicznego dla ruchu osobowego Przewóz-Podrosche.

3.

Umowa wspólnego przedsięwzięcia zawarta w dniu 23.04.1994r. pomiędzy Wojewodą Zielonogórskim, Ośrodkiem Doradztwa Rolniczego w Kalsku, Spółdzielnią Rolnik i Fertile.

4.

Umowa o współpracy między Województwem Zielonogórskim a Regionem Abruzzo zawarta pomiędzy Wojewodą Zielonogórskim i Przewodniczącym Rady Regionu Abruzzo z 20 lipca 1994r.

5.

Porozumienie zawarte w dniu 27 stycznia 1995r. pomiędzy Wojewodą Zielonogórskim a Stowarzyszeniem Gmin RP “Euroregion Sprewa-Nysa-Bóbr”.

6.

Protokół Intencyjny pomiędzy Urzędem Wojewódzkim w Zielonej Górze a Regionem Murcia z dnia 30 czerwca 1995r.

7.

Wspólne Oświadczenie Województw Szczecińskiego, Gorzowskiego, Zielonogórskiego i Jeleniogórskiego oraz Krajów Związkowych Meklemburgii-Przedpomorza, Brandenburgii i Saksonii z dnia 13 listopada 1995r.

8.

List Intencyjny pomiędzy Wojewodą Zielonogórskim a Podprefektem Regionu Alzacji z dnia 24 maja 1996r.

9.

Wyniki rozmów między Wojewodami zielonogórskim i legnickim a Konsulem Generalnym Polski w Lipsku w sprawie nawiązania współpracy z grupą przemysłową Prof. Hö ltera.

10.

Protokół o współpracy w dziedzinie kultury na lata 1996 i 1997 między Wojewodami Gorzowskim, Szczecińskim, Zielonogórskim oraz Ministerstwem Nauki, Badań i Kultury Kraju Związkowego Brandenburgia

Porozumienia dotyczące województwa

Lp

Temat porozumienia

1.

Wspólne oświadczenie o współpracy służby weterynaryjnej Kraju Brandenburgia, województwa gorzowskiego i województwa zielonogórskiego z 29 marca 1995r.

Umowy i porozumienia miasta Zielona Góra

Lp.

Temat porozumienia

1.

Wspólna deklaracja o partnerstwie pomiędzy miastami Cottbus/Chociebuż a Zieloną Górą z dnia 24 stycznia 1992r.

2.

Umowa o współpracy pomiędzy miastami Nitrą a Zieloną Górą z dnia 18 września 1992r.

3.

Umowa o współpracy pomiędzy miastami Aurorą a Zieloną Górą z dnia 27 października 1992r.

4.

Porozumienie o partnerskiej współpracy pomiędzy miastami Verden (Aller) a Zieloną Górą z dnia 13 sierpnia 1993r.

5.

List Intencyjny pomiędzy Zielona Górą i Helmond z dnia 20 kwietnia 1994r.

6.

Umowa między Rosyjskim Teatrem Dramatycznym Litwy oraz Teatrem Lubuskim z Zielonej Góry – 8 sierpnia 1994r.

7.

Porozumienie zawarte 21 stycznia 1997 roku pomiędzy Bankiem Gospodarstwa Krajowego, Agencją Rozwoju Regionalnego i Wojewódzkim Urzędem Pracy.

Umowy i porozumienia miast i gmin województwa zielonogórskiego

Lp.

Temat prorozumienia

1.

Porozumienie o współpracy między Miastem Nowa Sól w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej i Miastem Achim w Republice Federalnej Niemiec z lipca 1989r.

2.

Umowa o partnerstwie między miastami Gubin – z jednej strony oraz miastami Laatzen i Guben – z drugiej strony z dnia 19 stycznia 1991r.

3.

Oświadczenie Rady Gminy i Miasta w Krośnie Odrzańskim o współpracy z Gminą Hefshuizen – Eemsmond (Holandia) z dnia 7 lipca 1991r.

4.

Porozumienie pomiędzy miastem i wspólnotą administracyjną Luckau i Miastem i Gminą Sława z 16 listopada 1991r.

5.

Umowa Urzędu Miasta i Gminy w Nowogrodzie Bobrzańskim o współpracy z Czechami z 20 stycznia 1992r.

6.

Umowa pomiędzy Miastem Lubsko w Rzeczpospolitej Polskiej i Miastem Vlotho w Republice Federalnej Niemiec z dnia 25 kwietnia 1992r.

7.

Umowa Partnerska między Miastem Nowa Sól w Polsce i Miastem Senftenberg w Republice Federalnej Niemiec z 1992 roku.

8.

Deklaracja intencji miasta Gubin – Rzeczpospolita Polska, miasta Guben – Republika Federalna Niemiec, Ministerstwa Oświaty, Młodzieży i Sportu Landu Brandenburgia i Kuratorium Oświaty w Zielonej Górze z dnia 16 czerwca 1992r.

9.

Umowa o współpracy zawarta między Radą gminy Bedum, Holandia oraz Radą Gminy Zbąszynek, Polska z dnia 19 września 1992r.

10.

Uchwała Rady Gminy i Miasta w Szprotawie z dnia 30 września 1992r. w sprawie nawiązania współpracy pomiędzy Gminą i Miastem Szprotawa a Miastem Gevelsberg.

11.

Umowa o stosunkach partnerskich między Wolsztynem miastem w Polsce i Lü bben (Spreewald) Miastem W Republice Federalnej Niemiec z dnia 4 września 1993r.

12.

Umowa o współpracy między Gminą Świebodzin – Polska i Birkerod Kommune – Dania z dnia 13 października 1993r.

13.

Porozumienie o współpracy między Nowym Miasteczkiem i Bad Liebenwerda z dnia 7 maja 1994r.

14.

Umowa o współpracy pomiędzy Związkiem Celowym Zaopatrzenia w Wodę i Usuwania Ścieków w Guben (GWAZ), a miastem Gubin zawarta dnia 4 listopada 1994r.

15.

Wniosek o przyznanie środków na budowę składnicy surowców wtórnych, kompostowni i kontrolowanego wysypiska śmieci w Gminie Lubrza, Polska.

16.

Porozumienie o partnerstwie między Miastem Bad Muskau i Gminą Krauschwitz z jednej strony a Miastem Łęknica z drugiej strony z dnia 13 stycznia 1995r.

17.

Przysięga Bliźniaczego Partnerstwa pomiędzy miastami Duns (Szkocja) i Żagań (Polska) z dnia 21 maja 1995r.

18.

Porozumienie Międzygminne – Gmina Zbąszynek z jednej strony, oraz Gmina Babimost, Szczaniec, Zbąszyń, Pszczew, Trzciel z drugiej strony – z dnia 8 września 1995r.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Struktura gospodarczo-przestrzenna i tendencje rozwoju województwa zielonogórskiego

Podstawowe informacje o Zielonogórskiem

Województwo zielonogórskie położone jest w zachodniej części Polski, na obszarze Środkowego Nadodrza. Zajmuje 8868 km2, co stanowi 2,8% obszaru kraju. Pod względem wielkości plasuje się na 7 miejscu wśród 49 województw. Zielonogórskie graniczy z województwami: gorzowskim, poznańskim, leszczyńskim, legnickim, jeleniogórskim, a od zachodu z niemieckimi landami Brandenburgią i Saksonią. Długość odcinka granicy polsko-niemieckiej przebiegającej przez województwo wynosi 140 km. Podział administracyjny województwa obejmuje 57 gmin, z czego 7 jednostek stanowią gminy miejskie, 21 – gminy miejsko-wiejskie, a 29 – gminy wiejskie.

W 1996 roku zielonogórskie zamieszkiwało ponad 676 tys. osób. Gęstość zaludnienia wynosiła 76 osób na km2. Mimo że województwo nie jest regionem wysoko zurbanizowanym, liczy aż 28 miast, w których zamieszkuje 62,1% ludności. W stolicy województwa żyje ponad 117 tys. mieszkańców. Do większych ośrodków miejskich należą także Nowa Sól (43 tys.), Żary (41 tys.), Żagań (28 tys.) i Świebodzin (22 tys.). W połowie 1995 roku w wieku produkcyjnym znajdowało się 59,1% ludności, w wieku przedprodukcyjnym 28,4%, a w wieku poprodukcyjnym 12,5%.

Do głównych rzek województwa należy Odra (235 km na terenie województwa), Nysa Łużycka i Bóbr. Największe skupiska jezior znajdują się w północnej i wschodniej części regionu. Do największych należą jeziora: Sławskie (817,9 ha), Zbąszyńskie (742,5 ha) i Niesłysz (486,2 ha). 7% jezior posiada powierzchnię większą niż 100 hektarów.

Zielonogórskie jest najbardziej zalesionym województwem w kraju. Kompleksy leśne zajmują 428 tys. ha, czyli 48,3% województwa. Zdecydowanie przeważa młody drzewostan sosnowy. Najbardziej zalesionymi gminami są Bytnica, Torzym, Maszewo, Łagów i Cybinka. Największe skupiska leśne to Puszcza Rzepińska i Bory Dolnośląskie.

Województwo jest jednym z najcieplejszych obszarów Polski. Klimat ma charakter przejściowy morsko-lądowy. Długość okresu wegetacyjnego wynosi 223 dni. Roczne opady są dość zróżnicowane i wynoszą od 487 do 706 mm.

Na terenie zielonogórskiego występują różnorodne złoża surowców mineralnych – ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla brunatnego, gliny ogniotrwałej, kredy jeziornej, kruszyw naturalnych, piasku kwarcowego do produkcji betonów komórkowych, piasków szklarskich, surowców ilastych ceramiki budowlanej, gliny kamionkowej i wody mineralnej. Większość surowców jest eksploatowana. Szczególnie duże są zasoby kruszyw naturalnych dla celów budowlanych i drogowych. Około 90% tych zasobów znajduje się w dolinie Bobru, Nysy Łużyckiej i Kwisy.

Strategia społeczno-gospodarcza narzędziem rozwoju

W 1995 roku zakończone zostały prace nad “Strategią społeczno-gospodarczą województwa zielonogórskiego”. Dokument określa priorytety rozwojowe, formułuje tematykę działań strategicznych oraz system instytucjonalnego wsparcia tych przemian. “Strategia” wykorzystywana jest przez miasta i gminy do opracowywania ich własnych strategii. Stanowi ważne profesjonalne narzędzie w negocjacjach z poważnymi partnerami gospodarczymi. Posiadanie strategii pozytywnie weryfikuje potencjalnych inwestorów, a jednocześnie pełni rolę najbardziej profesjonalnego i wiarygodnego narzędzia gospodarczej promocji regionu.

Opracowanie zawiera rzetelną analizę stanu gospodarki, określa szanse rozwojowe oraz wskazuje specyfikę i kierunki rozwoju społeczno-gospodarczego województwa w ujęciu perspektywicznym, obejmującym okres 7 lat oraz horyzontalnym, obejmującym okres do 30 lat.

Przeprowadzona w studium diagnoza umożliwiła:

  1. Dokładne rozpoznanie stanu społeczno-gospodarczego województwa na tle jego otoczenia w ujęciu problemowym i przestrzennym oraz wskazanie mocnych i słabych stron najważniejszych dziedzin życia.
  2. Sformułowanie strategicznych celów i założeń rozwojowych.
  3. Zaprojektowanie podstawowych instytucji regionalnej gospodarki rynkowej, stanowiących mechanizmy wsparcia działań strategicznych.

Studium zagospodarowania przestrzennego województwa zielonogórskiego

Studium przestrzennego zagospodarowania województwa jest obok “Strategii rozwoju społeczno-gospodarczego” drugim, podstawowym dokumentem planistycznym, który ma na celu stworzenie przestrzenno-funkcjonalnych ram dla koordynacji i integracji zamierzeń gospodarczych.

Stało się to szczególnie ważne po 1990 r., kiedy polityczne i gospodarcze zmiany w zasadniczy sposób przyczyniły się do otwarcia województwa zielonogórskiego na przestrzeń europejską, Jest to bowiem diametralna zmiana układu funkcjonalno-przetstrzennego, uwarunkowana niezwykle korzystnym położeniem województwa w centralnej strefie polsko-niemieckiego pogranicza. Korzyści wynikające z tego położenia będą wykorzystane i w pełni zaowocują z chwilą wybudowania trzech projektowanych autostrad, co przyczyni się nie tylko do zdynamizowania rozwoju gospodarczego całego regionu, ale umocni i rozwinie miasto Zieloną Górę, która już dziś wyrasta na centralny ośrodek administracyjno-gospodarczy w obszarze transgranicznym Środkowego Nadodrza.

Współpraca polsko-niemiecka w zakresie planowania przestrzennego

Na podstawie analizy dokonanej w “Studium zagospodarowania przestrzennego województwa zielonogórskiego” stwierdzono, że jednym z najistotniejszych zewnętrznych uwarunkowań rozwoju województwa wywierających znaczący wpływ na kształtowanie jego wewnętrznej polityki przestrzennej są relacje polsko-niemieckie. Fakt ten znajduje swoje odbicie w bardzo wymiernych efektach współpracy w zakresie planowania przestrzennego, tj. we wspólnych opracowaniach polsko-niemieckich, tworzonych przy udziale Urzędu Wojewódzkiego. Jako przykład można wymienić projekt pt. “Podstawy gospodarki przestrzennej na polsko-brandenburskim pograniczu”, który ma na celu koordynację głównych problemów planistycznych tego obszaru a także koordynację programów zagospodarowania przestrzennego, szczególnie w zakresie infrastruktury gospodarczej, komunikacyjnej i obiektów z zakresu ochrony środowiska.

Rangę projektu podkreśla fakt, iż jest to pierwsze transgraniczne opracowanie z zakresu gospodarki przestrzennej w całej Europie.

Opracowany projekt określa kierunkowe wytyczne do planowania miejscowego stanowiąc istotny materiał pomocniczy przy opracowaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak też studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin.

Bezpośrednie sąsiedztwo naszego województwa z Landami Brandenburgią i Saksonią narzuca także konieczność współpracy w zakresie konsultacji sporządzanych po obu stronach granicy opracowań planistycznych o zasięgu regionalnym i ponadregionalnym, a także zamierzeń inwestycyjnych na polsko-niemieckim obszarze granicznym, których lokalizacja ma wpływ na gospodarkę przestrzenną drugiej strony.

Atrakcyjność inwestycyjna województwa zielonogórskiego

Komunikacja

Położenie regionu w istotny sposób wpływa na decyzje o lokalizacji firmy. Ważna jest również tzw. dostępność komunikacyjna, którą scharakteryzować można przy pomocy takich cech jak gęstość dróg (ich klasa) i linii kolejowych, standard i częstotliwość połączeń komunikacyjnych, odległość od portów morskich i lotniczych oraz przejść granicznych.

Zielonogórskie, ze względu na swoje położenie, należy do najbardziej atrakcyjnych województw w całej Polsce. Województwo to usytuowane jest na szlaku wiodącym z Zachodu na Wschód. Długość odcinka granicy polsko-niemieckiej przebiegającego przez zielonogórskie wynosi 140 km.

Przez województwo mają przebiegać trzy spośród czterech zaplanowanych autostrad, a mianowicie A-2 (Berlin)-Świecko-Warszawa, A-3 (Szczecin-Kudowa-(Praga), A-4, odcinek

A12 Olszyna-Legnica. Długość wszystkich odcinków łącznie wyniesie 220 km, co stanowi 10 proc. ogólnej długości autostrad, które mają powstać na terytorium Polski.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na atrakcyjność zielonogórskiego są przejścia graniczne zlokalizowane na terenie województwa: w Gubinie, Olszynie, Łęknicy i Przewozie oraz budowane przejście w Gubinku i terminal odpraw towarowych w Olszynie.

W samochodowym ruchu osobowym w roku 1994 tylko w Gubinie odprawiono 4,8 mln samochodów.

Na korzystną ocenę dostępności komunikacyjnej wpływa również lokalizacja na terenie województwa portu lotniczego w Babimoście, który uzyskał pozwolenie na wykonywanie doraźnych operacji startów i lądowań w nadzorowanym ruchu krajowym i międzynarodowym. Lotnisko to wyróżnia się dobrą infrastrukturą techniczną (w Polsce ustępuje tylko Okęciu).

Atutem komunikacyjnym zielonogórskiego jest również droga wodna Odry, dzięki której województwo to ma połączenia z takimi portami jak Szczecin i Świnoujście.

W rankingu województw dokonanym z punktu widzenia dostępności komunikacyjnej, województwo zielonogórskie zajmuje wysoką 12 lokatę.

Chłonność rynku

W rankingu sporządzonym z punktu widzenia chłonności rynku regionalnego, zielonogórskie zajmuje 16 miejsce.

Wysoka lokata w rankingu jest w decydującej mierze rezultatem dużej liczby działających tu podmiotów gospodarczych oraz relatywnie wysokiej wartości sprzedaży przypadającej na 1 mieszkańca.

Ocena chłonności rynku regionalnego byłaby niepełna, gdyby pominąć jeszcze jedno zjawisko, stanowiące swoisty fenomen polskiej transformacji, a mianowicie funkcjonowanie wielkich targowisk przygranicznych. Różnice w poziomie cen między Polską a Niemcami spowodowały wzrost popytu na polskie towary, których sprzedaż odbywa się na specjalnie w tym celu zorganizowanych bazarach. Obroty handlowe tych targowisk są bardzo duże i dzienne ich dochody przekraczają utargi osiągane przez wielkie polskie domy towarowe.

Rynek pracy

W zielonogórskim zatrudnionych jest 1,5 proc. ogółu pracujących w Polsce (26 lokata w kraju), a w przemyśle 1,7 proc.

W rankingu województw dokonanym z punktu widzenia rynku pracy, województwo zielonogórskie zajmuje 34 miejsce. Na tę stosunkowo niską lokatę wpływ wysoka stopa bezrobocia.

Stopa bezrobocia w zielonogórskim jest wyższa od przeciętnej w Polsce. W roku 1996 wynosiła 15,6 proc. w porównaniu do 13,3 proc. w kraju. Za korzystny należy uznać fakt, że stopa ta zmniejsza się. Niepokojące jest natomiast zjawisko, że bezrobocie w bardzo znacznym stopniu dotyczy ludzi młodych (do 24 lat).

W strukturze zatrudnienia w zielonogórskim dominują usługi (49,9 proc.), przed przemysłem (33,1 proc.) i rolnictwem (17 proc.). W okresie transformacji wyraźnie wzrosła rola sektora usług w zatrudnieniu ogółem.

Zaplecze przemysłowe

W rankingu dotyczącym zaplecza przemysłowego, zielonogórskie znajduje się na 20 miejscu. Z punktu widzenia efektywności produkcji, konkurencyjności oferty i jakości potencjał przemysłowy województwa nie odbiega od przeciętnej krajowej.

Udział przemysłu w strukturze zatrudnienia zielonogórskiego spada na korzyść usług. Najwyższy odsetek pracujących zatrudnia przemysł spożywczy, produkcja tkanin, odzieży i futrzarstwo.

Dynamika produkcji sprzedanej przemysłu województwa w roku 1995 była niższa od przeciętnej krajowej i wynosiła w porównaniu do roku poprzedniego 105, 3 proc. w cenach stałych ( w porównaniu do Polski-109,7 proc.). Szybko natomiast wzrasta wartość produkcji eksportowej, która w latach 1993-1995 uległa podwojeniu. Największa część produkcji trafia na rynek niemiecki, następnie holenderski i duński.

Środowisko dla biznesu

W rankingu województw w mikroklimacie „otoczenie biznesu”, zielonogórskie zajmuje wysoką piątą lokatę.

Istotnymi elementami środowiska dla biznesu jest rozwój systemu bankowego, który stanowi jeden z najważniejszych elementów infrastruktury rynkowej, aktywność instytucji otoczenia biznesu, a także działalność samorządu terytorialnego oraz władz lokalnych w zakresie promocji regionu i tworzenia klimatu inwestycyjnego.

W województwie zielonogórskim działają obecnie 43 filie i oddziały banków oraz różnych instytucji finansowych. Obok systemu bankowego, na korzystną ocenę środowiska dla biznesu wpływa działalność agencji rozwoju regionalnego, biur zajmujących się usługami konsultingowymi, instytucji doradczych i informacyjnych. W zielonogórskim aktywnie działają dwie agencje rozwoju regionalnego (Agencja Rozwoju Regionalnego oraz Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa) oraz izby i stowarzyszenia gospodarcze.

Charakterystyczne dla zielonogórskiego jest znaczne zaangażowanie władz wojewódzkich w kreowanie klimatu sprzyjającego przedsiębiorczości i organizowanie wielu imprez o charakterze promocyjnym. Wojewoda podpisał szereg umów z innymi województwami oraz z landami sąsiadującymi dotyczących współpracy, aktywizacji kontaktów gospodarczych i kulturalnych. W 1996 roku zorganizowano również 5 imprez targowych, z czego dwie o charakterze międzynarodowym, dwie o ogólnopolskim i jedną regionalną.

Dobry klimat w zakresie środowiska dla biznesu wynika również z faktu, że zielonogórskie leży w strefie dwóch Euroregionów, a mianowicie Euroregionu Nysa, powstałego w 1991 roku, oraz Euroregionu Sprewa-Nysa-Bóbr, utworzonego w 1993 roku. Sprzyja to nawiązywaniu ściślejszej współpracy i ułatwia nawiązywanie kontaktów. Na korzystny klimat otoczenia biznesu wpływa również środowisko naukowe dwóch uczelni wyższych oraz wysoko w skali kraju oceniane szkolnictwo średnie.

Transformacja gospodarki

Od 1989 roku w strukturze własnościowej województwa zielonogórskiego nastąpiły pozytywne zmiany. Przejawia się to m.in. w systematycznym spadku roli przedsiębiorstw państwowych i wzroście prywatnych.

Do końca 1996 roku przekształceniami własnościowymi w zielonogórskim objęto 128 przedsiębiorstw państwowych. Dla 87 tych przedsiębiorstw organem założycielskim jest wojewoda.

Warto dodać, że w procesie transformacji w województwie zielonogórskim coraz większą rolę odgrywają firmy z udziałem kapitału zagranicznego. Do największych inwestorów należą: Fabryki Mebli w Zbąszyniu i Babimoście (IKEA, Szwecja), Fabryka Płyt Wiórowych Kronopol w Żarach (kapitał szwajcarski), Fabryka Mebli Tapicerowanych Steinpol w Zielonej Górze (grupa firm Steinhoff, kapitał niemiecki), Rockwool Polska sp. z oo w Cigacicach-produkcja wełny mineralnej (kapitał duński), Daewoo Polska w Kożuchowie, produkcja sprzęgieł samochodowych (kapitał koreański), Fabryka Goplana w Kargowej (koncern Nestle) oraz Sprick Rowery w Świebodzinie (kapitał niemiecki).

Rozwój dużych firm z udziałem kapitału zagranicznego przyczyni się zapewne do wzrostu zainteresowania całym województwem. W trakcie badań nad atrakcyjnością inwestycyjną zaobserwowano pewną prawidłowość, którą można określić jako zjawisko „przyciągania” kapitału przez kapitał. Skłonność do inwestowania na danym obszarze wzrasta, jeżeli funkcjonuje tam znana firma o uznanej marce.

W mikroklimacie „transformacja gospodarki”, województwo zielonogórskie plasuje się na 8 pozycji w kraju.

Zielonogórskie na tle kraju

Zmiany zachodzące na polskiej mapie atrakcyjności inwestycyjnej przebiegają powoli. Wynika to głównie z dwóch powodów. Po pierwsze, w momencie rozpoczęcia transformacji, obszar Polski był regionalnie bardzo zróżnicowany. Istniała grupa województw silniejszych, których wysoka pozycja w rankingu atrakcyjności wynikała przede wszystkim z zaszłości historycznych. Województwa te preferowane były w planach inwestycyjnych; do nich trafiały największe dotacje z budżetu państwa, na ich terenie podejmowane były najważniejsze inwestycje.

Drugim powodem wolnego tempa zachodzących zmian jest niedostatek kapitału. Radykalne zmiany mogłyby zostać uruchomione w wyniku dużych inwestycji, które przyspieszyłyby procesy zmian strukturalnych.

Województwa silniejsze gospodarczo charakteryzują się wyższymi możliwościami akumulacji, dlatego też ich miejsce w rankingu atrakcyjności inwestycyjnej wydaje się niezagrożone. Cztery lata studiów nad atrakcyjnością inwestycyjną upoważniają jednak do wniosku, że na mapie Polski pojawiają się nowe obszary szans gospodarczych, których rola w przyszłości może nadal wzrastać. Do obszarów tych należy województwo zielonogórskie, którego możliwości wynikają przede wszystkim z położenia, dynamiki procesów transformacji gospodarki, umiejętności wykorzystania posiadanych walorów. W rankingu ogólnej atrakcyjności inwestycyjnej, województwo zielonogórskie zajmuje 10 lokatę. Wysoką ocenę zielonogórskiego, potwierdzają opinie inwestorów zagranicznych. Klimat inwestycyjny województwa określają oni z reguły jako korzystny.

Symptomatyczny jest fakt, że w ciągu czterech lat badań oceny wystawiane przez inwestorów województwu zielonogórskiemu ulegają systematycznej poprawie. Warto również dodać, że blisko 90 procent ankietowanych firm powtórzyłoby swoją decyzję lokalizacyjną, co oznacza, że wybór miejsca funkcjonowania inwestycji spełnia ich oczekiwania.

Miejsce województwa w poszczególnych klimatach inwestycyjnych oparte jest na wynikach rankingu Gdańskiego Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową opublikowanych w lipcu 1997 r.

Ekspansja sektora prywatnego

Przemiany gospodarcze zapoczątkowane w 1990 roku zaowocowały m.in. dynamicznym rozwojem sektora prywatnego. W strukturze własnościowej nastąpiły pozytywne zmiany. Zmniejszył się udział przedsiębiorstw sektora publicznego. Przedsiębiorstwa państwowe najczęściej są prywatyzowane drogą likwidacji i oddania majątku w leasing spółkom pracowniczym, a także ulegają przekształceniu w jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. W 1996 roku działalność gospodarczą prowadziło około 48,7 tys. jednostek, z czego na sektor prywatny przypadało 97,1%. Przeważają małe zakłady prowadzone przez osoby fizyczne. Duża liczba małych firm świadczy o znacznej aktywności ludności, o istnieniu inicjatywy. Z drugiej strony drobne firmy są niejednokrotnie słabe ekonomicznie, cechują się niskim poziomem konkurencyjności. Stopniowo zwiększa się wskaźnik zatrudnienia w sektorze prywatnym. W 1996 roku sektor prywatny zatrudniał 62 tys. osób, czyli 67% pracujących w sektorze przedsiębiorstw.

Pod względem potencjału przemysłowego województwo zalicza się do regionów średnio zindustrializowanych. Przemysł skoncentrowany jest w miastach: Zielonej Górze, Nowej Soli, Żarach, Wolsztynie, Świebodzinie, Żaganiu oraz Gubinie. W działalności produkcyjnej zatrudnionych jest 46% ogółu pracujących. W województwie reprezentowane są niemal wszystkie gałęzie przemysłu. Dominujący udział w produkcji sprzedanej mają: produkcja artykułów spożywczych i napojów, mebli, tkanin, wyrobów z pozostałych surowców niemetalicznych (głównie materiały budowlane), drewna i wyrobów z drewna, maszyn i urządzeń, odzieży oraz zaopatrzenie w energię elektryczną, gaz i wodę. Eksport wynosi 1275 mln PLN. Do głównych rynków zbytu należą Niemcy (80%), Holandia, Francja, Włochy i Dania.

Przemysł województwa znajduje się w stadium restrukturyzacji. Konieczna jest dalsza modernizacja wielu zakładów, zarówno bazy produkcyjnej, jak i struktury produkcji. Szczególnie ważny jest wzrost nakładów na innowacje technologiczne i produkcyjne. Dogodne położenie przy granicy z Niemcami przyciąga do województwa zachodnich inwestorów. W zielonogórskim działa ponad 450 spółek z udziałem kapitału zagranicznego, w większości niemieckiego.

Rolnictwo dysponuje zróżnicowanymi warunkami rozwoju. Duże zalesienie przyczynia się do stosunkowo niewielkiej powierzchni użytków rolnych. Przeważają gleby słabe – V i VI klasy. Korzystny jest klimat, jeden z cieplejszych w kraju, oraz najdłuższy w kraju okres wegetacji roślin, wynoszący 223 dni. Działalności rolnej sprzyja ukształtowanie terenu. Kolejnym atutem są duże rynki zbytu, w tym bliskość aglomeracji Berlina. Rolnicy uprawiają przede wszystkim żyto, ziemniaki i pszenicę. W produkcji zwierzęcej dominuje chów trzody chlewnej oraz produkcja jaj i drobiu rzeźnego.

Średnia powierzchnia gospodarstw rolnych, których jest w województwie około 23 tys., wynosi około 10 ha. Znaczny areał użytków rolnych zagospodarowywały państwowe i spółdzielcze gospodarstwa rolne. Przemiany ustrojowe po 1990 roku doprowadziły do pogorszenia ich sytuacji ekonomicznej. Ziemia upadłych gospodarstw została przekazana Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, zajmującej się m.in. jej sprzedażą i dzierżawą osobom prywatnym. Surowce rolne pozyskiwane przez rolników przetwarzane są przez dobrze rozwinięte zakłady mięsne, drobiarskie i zbożowo-młynarskie. Nie w pełni wykorzystane są warzywa i owoce. Zielonogórska Giełda Rolno-Towarowa, czwarta w Polsce, powinna wywrzeć aktywny wpływ na rozwój rynku rolnego. W przedsięwzięciu tym deklarowany jest udział i współpraca ze strony Giełdy Berlińskiej.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Administracyjne środki prawne

Jak w każdym procesie prawnym również i w postępowaniu egzekucyjnym w administracji istnieje możliwość weryfikacji rozstrzygnięć organów państwowych. W postępowaniu egzekucyjnym kształt prawny umożliwiający taką weryfikację określa podstawowy cel tego postępowania. Celem tym jest prawidłowa i szybka realizacja obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. Przedmiotem wykonania jest obowiązek ustalony rozstrzygnięciem wydanym w zasadzie w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Nie znaczy to jednak, że w postępowaniu egzekucyjnym jednostka ma być pozbawiona możliwości prawnej ochrony swoich interesów. Inny jest bowiem ciężar gatunkowy ochrony interesów w postępowaniu ogólnym, a inny w postępowaniu wykonawczym. Determinacja środków prawnych w postępowaniu egzekucyjnym opiera się na ogół na tych samych zasadach co w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Katalog środków prawnych jest tu jednak szczupły, a tryb postępowania uproszczony. Przewidziane w ustawie egzekucyjnej środki prawne możemy podzielić na administracyjne środki prawne i środki ochrony sądowej. Do pierwszej grupy należą zarówno środki, które są specyficzne dla postępowania egzekucyjnego, jak i te, które występują w kodeksie postępowania administracyjnego i są dopuszczone w zmodyfikowanej niekiedy formie w postępowaniu egzekucyjnym. Do środków prawnych typowych w tej fazie postępowania należą: zarzuty, zażalenie, wniosek o wyłączenie prawa do rzeczy bądź innego prawa majątkowego spod egzekucji i skarga na czynności egzekucyjne. Zażalenie stanowi podstawowy środek prawny w egzekucji administracyjnej na postanowienie organu egzekucyjnego lub wierzyciela, wtedy gdy ustawa egzekucyjna lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.

W postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie środki prawne regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego: wniosek o przywrócenie   terminu (art. 58 k.p.a.)1,  wznowienie  postępowania,  uchylenie i  zmiana decyzji na podstawie art. 154 k.p.a., art. 155 k.p.a., art. 161 k.p.a., skargi i wnioski wnoszone na podstawie przepisów działu VIII k.p.a.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz