Giełdowy rynek publiczny w Polsce

podrozdział pracy magisterskiej

Ustawa jest podstawą prawną w zakresie tworzenia i organizacji giełd papierów wartościowych. Na takich giełdach, prowadzonych przez spółki akcyjne, może odbywać się wtórny publiczny obrót papierami wartościowymi.

Akcje spółki prowadzącej giełdę mogą nabywać domy maklerskie, Skarb Państwa, banki, zagraniczne osoby prawne prowadzące działalność maklerską na terytorium Polski, towarzystwa funduszy inwestycyjnych, zakłady ubezpieczeń oraz emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu i notowanych na tej giełdzie.

Działająca obecnie w Polsce Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie SA została utworzona z mocy ustawy. Funkcjonuje ona w oparciu o statut oraz regulamin, które zatwierdza Komisja Papierów Wartościowych i Giełd.

Regulamin określa w szczególności:

  • wprowadzanie papierów wartościowych do obrotu giełdowego,
  • zasady obrotu na rynku instrumentów pochodnych,
  • zadania członków giełdy i członków giełdy-animatorów,
  • zadania maklerów giełdowych i maklerów giełdowych-specjalistów,
  • sposób składania zleceń maklerskich,
  • sposób przeprowadzania sesji giełdowych i transakcji pozasesyjnych,
  • systemy notowań,
  • zasady nabycia znacznych pakietów akcji,
  • zasady ewidencji transakcji giełdowych,
  • systemy informatyczne giełdy i sposoby upowszechniania informacji giełdowych,
  • opłaty giełdowe.[1]

Podstawowym warunkiem dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu giełdowego jest uzyskanie zgody Komisji Papierów Wartościowych i Giełd na wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu.

Papiery wartościowe, w zależności od zysków emitenta, rozproszenia akcjonariatu i wielkości emisji dopuszczonej do obrotu giełdowego, mogą być notowane na rynku podstawowym, równoległym bądź wolnym.

Akcje notowane są na giełdzie według kursu jednolitego, a od 8 lipca 1996 r, najbardziej płynne walory, także w systemie notowań ciągłych. Obligacje notowane są według kursu jednolitego oraz w systemie notowań ciągłych.

W roku 2000 uruchomiono WARSET – nowy system notowań Giełdy Warszawskiej. Prace nad nim trwały dwa lata, a pierwsze transakcje w tym systemie zostały przeprowadzone podczas sesji 17 listopada 2000r. Jest to system elastyczny, który może być rozbudowywany w momencie wprowadzenia do obrotu nowych instrumentów i dalszego rozwoju polskiego rynku kapitałowego.

WARSET znacznie usprawnił działanie uczestników rynku papierów wartościowych, gdyż umożliwił śledzenie w czasie rzeczywistym przebiegu sesji, otrzymywanie na bieżąco informacji dotyczących zawieranych transakcji, wolumenu obrotów i kursów, a także obserwację arkusza zleceń, jedną linię notowania dla każdego papieru, nową organizację sesji i rynków notowań oraz jednostkę transakcyjną równą jednemu papierowi. Domy maklerskie mają obecnie możliwość integracji swoich systemów wewnętrznych bezpośrednio z systemem giełdowym, dzięki czemu mają one łatwiejszy i szybszy dostęp do informacji o przebiegu sesji. W ramach systemu WARSET papiery wartościowe są notowane w jednym z trzech systemów notowań: z jednokrotnym fixingiem, z dwukrotnym fixingiem oraz w systemie notowań ciągłych.

WARSET jest zgodny z systemami stosowanymi przez wiele giełd na świecie. Jest polską wersją systemu NSC stosowanego przez Euronext N.V., z którym w dniu 8 lutego 2002 r. Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. podpisała umowę o wzajemnym członkostwie. Oznacza to umożliwienie domom maklerskim – członkom GPW, a przede wszystkim ich klientom, dostępu do papierów wartościowych notowanych na giełdach w Paryżu, Amsterdamie, Brukseli i Lizbonie. Członkowie tych giełd uzyskają dostęp do papierów notowanych na giełdzie warszawskiej.

Obecnie na giełdzie warszawskiej notowane są: akcje, obligacje, certyfikaty inwestycyjne, kontrakty terminowe oraz warranty.

Władzami spółki są:

  • Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Giełdy;
  • Rada Giełdy;
  • Zarząd Giełdy.[2]

Wielkość rynku giełdowego charakteryzuje przede wszystkim wartość kapitalizacji, czyli wartość spółek na rynku notowanych, wartość obrotów oraz liczba notowanych podmiotów. Analizując liczbę podmiotów dopuszczanych do publicznego obrotu w poszczególnych latach można zauważyć, że największy przyrost miał miejsce w latach 1997 i 1998. W 1997 dopuszczono 96 podmiotów, co zwiększyło ich liczbę ze, 107 do 200, czyli o blisko 100%. Natomiast w 1998 zgodę na publiczny obrót uzyskało dalszych 56 spółek. W roku 1999 dopuszczonych do publicznego obrotu zostało 18 spółek, a w roku 2000 – 13 spółek. W bieżącym roku (2002) wprowadzono na publiczny rynek kapitałowy 6 podmiotów, w tym 2 w trybie zawiadomienia. Obecnie (rok 2002) na polskim rynku kapitałowym jest 268 podmiotów dopuszczonych do publicznego obrotu.[3]

Wykres 3. Liczba podmiotów w publicznym obrocie.

Źródło: Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie

Obroty na głównym parkiecie polskiego rynku kapitałowego, czyli na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie, systematycznie rosły od jego powstania w 1991 roku do roku 1997, gdy osiągnęły ponad 73 mld zł. W kolejnym roku prawie się nie zmieniły, a od roku 1998 ponownie wzrastały, osiągając w roku 2000 ponad 253 mld zł. W roku 2001 były niższe – wyniosły blisko 190 mld złotych. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na bardzo dużą dynamikę wzrostu obrotów kontraktami terminowymi. Instrument ten został wprowadzony w 1998 roku – obroty nim wyniosły 602 mln zł. Rok później wartość obrotów osiągnęła ponad 6,3 mld zł, w roku 2000 ponad 58 mld zł, natomiast w 2001 ponad 98 mld zł. Zarówno obroty tym instrumentem, jak i ich dynamika wyróżniają polski rynek kapitałowy nie tylko spośród większości rynków Europy Środkowo-Wschodniej, ale przewyższają nawet wartość obrotów niektórych giełd w krajach Unii Europejskiej.

Wykres 4. Wartość obrotów na GPW

Źródło: Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie

Polski rynek kapitałowy jest jeszcze rynkiem stosunkowo małym. Na koniec września 2002 roku kapitalizacja wynosiła ponad 100 mld złotych. Oznacza to, że w liczbach bezwzględnych jest on znacznie mniejszy od rynków kapitałowych niektórych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Także w ujęciu relatywnym polski rynek kapitałowy odgrywa zbyt małą rolę w krajowej gospodarce. W odniesieniu do PKB z 2000 roku stanowi on zaledwie około 14%, a w krajach rozwiniętych wskaźnik ten w odniesieniu rocznym wynosi średnio 60-80%, a w niektórych przekracza 100%.

Wykres 5. Kapitalizacja na GPW.

Źródło: Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie


[1] por. J. Socha, Rynek papierów wartościowych w Polsce, Warszawa 2003, s. 185-190

[2] por. J. Socha, Rynek papierów wartościowych w Polsce, Warszawa 2003, s. 47,213

[3] por. Raporty Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Bezrobocie w powiatach

Najniższą stopę bezrobocia odnotowano w Warszawie, największy odsetek bezrobotnych miał powiat białogrodzki.

26 września prezes Głównego Urzędu Statystycznego wydał obwieszczenie  w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działań powiatowych urzędów pracy. 30 czerwca br. największy odsetek  bezrobotnych w stosunku do ogółu osób zdolnych i gotowych do podjęcia pracy odnotowano  w rolniczych powiatach  na północy kraju. Rekordową stopę bezrobocia  miały  powiaty województwa zachodniopomorskiego:

białogardzki-35,7 proc.,

świdwiński-35,1 proc.,

drawski-34,3 proc

Stosunkowo najmniej osób bez pracy było przede wszystkim w dużych aglomeracjach. Najniższą stopę bezrobocia odnotowano w: Warszawie-4,1 proc

Poznaniu-4,8 proc., i Katowicach-6,2 proc.,. Przeciętne w kraju bezrobocie w końcu czerwca wyniosło 15,9 proc.

Opublikowanie powyższych danych wpłynie na długość wypłaty zasiłków dla bezrobotnych w 2002 roku, bowiem okres pobierania zasiłków zależy od stopy bezrobocia . Stopę tę porównuje się  do poziomu bezrobocia  istniejącego w tym dniu w skali kraju.

Opublikowano prace licencjackie | Otagowano | Dodaj komentarz

Szkolenia inicjowane przez urzędy pracy

Szkolenia inicjowane przez urzędy pracy mają na celu udzielanie pomocy osobom bezrobotnym i zagrożonym utratą pracy w uzyskaniu kwalifikacji dostosowanych do potrzeb rynku pracy i obejmują:

  • przyuczanie do zawodu;
  • przekwalifikowanie (zmianę zawodu);
  • podwyższenie kwalifikacji;
  • naukę umiejętności poszukiwania i uzyskiwania zatrudnienia.

W trakcie szkolenia, które nie powinno trwać dłużej niż 6 miesięcy, przysługuje dodatek szkoleniowy wynoszący miesięcznie 20% zasiłku dla bezrobotnych (art. 15).

W okresie szkolenia bezrobotnemu przysługuje stypendium finansowane z funduszu pracy – w wysokości 120 procent miesięcznego zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin. Jeżeli miesięczna liczba godzin szkoleniowych jest niższa, wysokość ustalana jest proporcjonalnie, ale wysokość stypendium nie może być mniejsza niż 20% wyżej wymienionego dodatku.

Bezrobotnemu w trakcie szkolenia, na które został skierowany przez starostę (prezydenta, burmistrza), przysługuje stypendium.

Wolny czas mają osoby, które poszukują pracy lub są zatrudnione lub prowadzą inną działalność zarobkową lub gospodarczą w wieku 45 lat i więcej, które są zainteresowane wsparciem w rozwoju zawodowym.

Świadczenie może wybrać bezrobotny, któremu przysługuje zasiłek i zasiłek w tym samym okresie. Wyboru można dokonać raz, a decyzja obowiązuje przez cały okres szkolenia.

Stypendium wynosi 120% miesięcznego zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z art. 72 sec. 1 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że liczba godzin szkoleniowych wynosi co najmniej 150 godzin w miesiącu; W przypadku niższej miesięcznej liczby godzin szkoleniowych wysokość stypendium ustalana jest proporcjonalnie, ale stypendium nie może być mniejsze niż 20% kwoty określonej w artykule  72 ustęp 1 punkt 1 Ustawy.

Szkolenie grupowe jest w całości finansowane przez urząd pracy z Funduszu Pracy lub Europejskiego Funduszu Społecznego.

Osoba skierowana zobowiązuje się do regularnego udziału w kursach i przestrzegania przepisów dotyczących udziału w szkoleniach.

Osoba, która z własnej winy przerwie szkolenie bez jego odbycia jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia, chyba że przyczyną niezaliczenia szkolenia był znak pracowniczy nr 6 z ustawy).

Szczegółowe informacje na temat szkoleń można uzyskać w Urzędzie Pracy w Centrum Aktywizacji Zawodowej agencji zatrudnienia.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Bezrobotni z dyplomem

Ciągle przybywa bezrobotnych absolwentów. Spośród 400 tysięcy osób, które w 2004 roku skończyły naukę , co czwarta pozostaje bez pracy. Dyplomem wyższej uczelni legitymuje się co siódmy bezrobotny absolwent. W sierpniu br.  bezrobocie w Polsce  wzrosło do 16 proc. z 15,9 w lipcu. Najgroźniejsza sytuacja występuje w rejonach zagrożonych bezrobociem strukturalnym. Na przykład w województwie lubuskim ,w rejonach gdzie bezrob. sięga 31 proc. urzędy pracy kierują do pracy  lub na staż o około 20 proc. osób mniej niż w ostatnich dwóch latach .Trudności z zatrudnieniem mają też absolwenci renomowanych uczelni . W samym Lublinie gdzie jest już  o ponad 400 bezrobotnych  z wyższym wykształceniem więcej  niż w ubiegłym roku , najtrudniej znaleźć pracę po Akademii Rolniczej ,Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, i absolwentom KUL .Najmniejsze wzięcie na rynku mają absolwenci bardzo modnych w ostatnich latach kierunków studiów- ekonomii i zarządzania.

„Napływ” i „odpływ” absolwentów szkół ponad podstawowych we wrześniu 2000 i 2001 roku .

 Absolwenci szkół ponad podstawowych 2000 2001
tyś.  % tyś.  %
 zarejestrowani

wyrejestrowani

w tym z powodu:

–       podjęcia pracy

–       rozpoczęcia szkolenia

stażu

stan w końcu miesiąca

 57,7

33,3

 

13,0

 

1,6

8,1

157,4

 100,0

100,0

 

39,0

 

4,8

24,3

6,2

 50,3

22,2

 

9,2

 

0,7

3,6

153,0

 100,0

100,0

 

41,4

 

3,2

16,2

5,2

Źródło : dane opublikowane przez GUS na stronie internetowej www. gus.pl , grudzień 2002 r.

Prawie trzy miliony Polaków jest dziś bez pracy. Jeśli jak dotychczas będzie przybywało miesięcznie średnio ponad 30 tysięcy  osób bez pracy na wiosnę możemy mieć bezrobocie pomiędzy 19 a 20 procent Zamrożenie progów podatkowych oznacza wzrost podatków, a to nie wróży najlepiej. Osłabnie aktywność gospodarcza, co jeszcze bardzie je graniczy możliwość  tworzenia nowych miejsc pracy .

Jedne z najbardziej szanowanych zawodów w Polsce (%)

LEKARZ NAUCZYCIEL KSIĄDZ PRAWNIK SĘDZIA ADWOKAT
54% 12% 11% 11%
POLICJANT STRAŻAK INNE
4% 3% 2%

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych udostępnionych przez OBOP wrzesień    2002 r.

Oferty pracy dla bezrobotnych

W warmińsko-mazurskim w okresie trzech miesięcy 2004 roku wpłynęło 8 518 ofert pracy, z których 72% pochodziło z sektora prywatnego. Prawie 54,0% zgłoszonych przez pracodawców ofert pracy było wspieranych Funduszem Pracy.

W analogicznym okresie roku ubiegłego w dyspozycji urzędów pracy pozostawało 6 846 ofert pracy; 73,9% zgłosili pracodawcy z sektora prywatnego, a 41,7% dotyczyło pracy subsydiowanej.

 

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano , | Dodaj komentarz

Poradnictwo zawodowe w powiatach

Poradnictwo zawodowe wychodzi naprzeciw problemom związanym z wyborem zmiany kwalifikacji zawodowych, doboru kandydatów do szkolenia, czy stanowisk wymagających szczególnych predyspozycji zawodowych. Często bezrobotni mało przekonująco potrafią „sprzedać” swoje umiejętności. Wynika to z naleciałości poprzedniego systemu, gdzie skromność była mile widziana cechą pracownika. Dziś te wymagania są już inne i ta świadomość, że to co potrafimy robić musi być bardzo dobrze zaprezentowane, a jest to umiejętność, którą nie nabywa się w szkole. Doradztwo organizuje się dla grup w ramach klubów pracy jak również w systemie indywidualnym. W 1997 roku zorganizowano 593 spotkania grupowe, w których uczestniczyło 9236 osób. Poradnictwem grupowym objęto największą liczbę osób w:

  • RUP Ostrowie Świętokrzyski – 1409 osób,
  • RUP Skarżysko Kamienna – 1300 osób,
  • RUP Jędrzejów – 1131 osób,
  • RUP Kielce – 1088 osób,
  • RUP Busko Zdrój – 1047 osób.

Ważnym ogniwem w poradnictwie zawodowym jest działanie Klubów Pracy. Podstawowym ich zadaniem było prowadzenie cyklów szkoleń mających na celu zdobycie przez bezrobotnych umiejętności poszukiwania pracy. Na ogólną liczbę kursantów w 1997 roku na 4179 pracę podjęło 750 osób, na szkolenie zawodowe skierowano 303 osoby, zaś 31 osób rozpoczęło działalność gospodarczą.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Gminne Centra Informacji

By ułatwić mieszkańcom z terenów gmin dostęp do informacji na temat rynku pracy i możliwości, jakie oferuje on młodym ludziom, absolwentom szkół, powstał projekt utworzenia Gminnych Centrów Informacji. Pozwolił on wyjść naprzeciw oczekiwaniom młodzieży z tych terenów.

Utworzenie Gminnych Centrów Informacji na terenie gmin to ogromna szansa zwłaszcza dla mieszkańców terenów wiejskich, gdzie dostęp do doradców zawodowych i fachowego pośrednictwa pracy prowadzonego przez powiatowe urzędy pracy jest utrudniony. Działalność Centrów jest elementem budowy społeczeństwa informatycznego, posiadającego umiejętność sprawnego posługiwania się elektronicznymi nośnikami informacji i wykorzystywania ich do poruszania się po rynku pracy. Umiejętności te są bowiem niezbędne do funkcjonowania w przyszłej zjednoczonej Europie. Centra mają także za zadanie pobudzić przedsiębiorczość i inicjatywę w społeczności lokalnej oraz uświadomić konieczność czynnego uczestnictwa w procesach zachodzących na rynku pracy. Zwłaszcza wśród młodych ludzi wkraczających na ścieżkę kariery zawodowej.

Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Pośrednictwo pracy

Pośrednictwo pracy polega na udzielaniu pomocy bezrobotnemu i innym osobom poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz pracodawcom w zwolnieniu odpowiednich pracowników. Prowadzone przez rejonowe urzędy pracy pośrednictwo pracy opiera się na następujących zasadach:

1/ dostępność usług pośrednictwa,

2/ dobrowolność korzystania z usług pośrednictwa,

3/ równość wszystkich poszukujących pracy,

4/ jawność miejsc pracy.

Istotną sprawą jest nieodpłatność świadczonych usług. W województwie kieleckim w 1997 roku wpłynęło 24678 ofert pracy, co w stosunku do roku 1996 było o 10% mniej ofert. Dla poszczególnych RUP procentowy udział pozyskanych ofert pracy był zróżnicowany w wahał się od 6,9% RUP Końskie, 7,6% RUP Starachowice do 29,5% RUP Skarżysko Kamienna i 35,7% RUP Włoszczowa. Największą liczbą ofert dysponowały:

  • RUP Kielce – 7467 oferty ( 30,3% ogółu ofert ),
  • RUP Starachowice – 4959 ofert (20% ogółu ofert ),
  • RUP Ostrowiec Świętokrzyski 2691 ofert ( 11% ogółu ofert ),

Najmniejszą liczbę ofert posiadały:

  • RUP Kazimierza Wielka – 296 (1,2% ogółu ofert ),
  • RUP Pińczów 529 ( 2,1% ogółu ofert ),
  • RUP Miechów 677 ( 2,7% ogółu ofert ).

Wśród ogółu ofert pracy 9188 ( tj. 37,2% ogółu ) stanowiły oferty pracy sektora publicznego, 2031 ( 8,2% ) oferty pracy dla niepełnosprawnych i 2339 ( 9,5% ) oferty pracy dla absolwentów. Duży odsetek bo aż 51,2% ogółu ofert pracy, to subsydiowane formy zatrudnienia takie jak:

  • prace interwencyjne 2,4%,
  • roboty publiczne 27,2%.
Opublikowano pisanie prac magisterskich, licencjackich, zaliczeniowych | Otagowano | Dodaj komentarz

Uwarunkowania prowadzenia polityki pieniężnej

Decydenci polityki pieniężnej w swych decyzjach muszą brać pod uwagę pewne okoliczności, w których jest ona prowadzona. Można wskazać trzy główne grupy uwarunkowań krajowej polityki pieniężnej. Po pierwsze, są to czynniki zewnętrze w stosunku do polityki gospodarczej państwa. Po drugie, wzajemny układ polityki pieniężnej i polityki budżetowej. Po trzecie, wzajemne zależności między wielkościami makroekonomicznymi.

Zasadniczą rolę wśród pierwszej z wymienionych grup odgrywaj ą: międzynarodowa koniunktura gospodarcza, ceny surowców energetycznych oraz zagraniczne stopy procentowe. Zmiana koniunktury międzynarodowej powoduje zmiany wolumenu eksportu z danego państwa, wpływaj ąc tym samym na krajowy popyt na dobra co ma swoje odzwierciedlenie w ich cenie. Ceny surowców energetycznych, a w szczególności ropy naftowej, maj ą także przełożenie na ceny dóbr poprzez wzrost kosztów ich wytworzenia. Stopy procentowe kształtują zaś opłacalność inwestycji w kapitał. Zamiana ich relacji między stopami krajowymi a zagranicznymi powoduje przepływy kapitałowe znajdujące odzwierciedlenie w kursach walutowych.

Przestrzeń dla działań w zakresie polityki pieniężnej określa także polityka fiskalna. Zarówno polityka pieniężna jak i fiskalna wpływają na gospodarkę, więc ich wzajemny układ (tzw. policy mix) powinien być skoordynowany. Prowadzenie jednocześnie restrykcyjnej polityki fiskalnej i monetranej wywołałoby kryzys gospodarczy, natomiast ekspansywność obydwu polityk skutkowałaby boomem gospodarczym, lecz niestety przy wysokiej inflacji z możliwością „przegrzania” gospodarki. Optymalny układ obydwu polityk z punktu widzenia wzrostu gospodarczego i akcesji do unii walutowej zarysowany został przy omawianiu wyboru momentu wstąpienia do systemu ERM II, można go uznać za ekspansywną politykę pieniężną przy restrykcji fiskalnej.

Ważną rolę odgrywaj ą też zależności zachodzące pomiędzy poszczególnymi wielkościami makroekonomicznymi. Bank centralny manipuluj ąc stopą procentową wpływa bezpośrednio na inflację i kurs walutowy, ale jednocześnie poprzez te zmienne pośrednio na kurs walutowy i deficyt budżetowy. Z kolei te wielkości oddziałuj ą na kolejne, w tym znów na poziom cen. Tak więc nawet niewielka zmiana w instrumentach polityki pieniężnej może mieć istotne następstwa w sferze realnej gospodarki, które będą pojawiać się stopniowo. Ważnym zatem staje się rozpoznanie tych zależności oraz określenie opóźnień z jakimi jedna zmienna wpływa na drugą tak, aby można było uniknąć podsycania rozmiarów ich fluktuacji i uzyskać możliwość świadomego ich kształtowania. Próbę przedstawienia mechanizmów transmisji pieniężnej prezentuje rys. 15. [1]

Rys. 15 Powiązania zachodzące między wielkościami uwzględnionymi w kryteriach konwergencji

Źródło: Opracowanie własne na podstawie J. Karnowski, Polityka gospodarcza Hiszpanii, Portugalii i Grecji w drodze do Unii Gospodarczej i Walutowej. Analiza doświadczeń na tle teorii, Warszawa/Waszyngton styczeń 2006 [w:] Portal internetowy Narodowego Banku Polskiego: nbp.pl, s. 52, schemat 2.1.


[1]  J. Karnowski, Polityka gospodarcza Hiszpanii, Portugalii i Grecji w drodze do Unii Gospodarczej i Walutowej. Analiza doświadczeń na tle teorii, Warszawa/Waszyngton styczeń 2006 [w:] Portal internetowy Narodowego Banku Polskiego: nbp.pl, s. 52-54 i 67.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano | Dodaj komentarz

Wstęp do pracy

wstęp do pracy o bezrobociu

Problem bezrobocia jest chyba najczęściej omawiany, w kręgach politycznych i ekonomicznych. Dotyczy naszych przyjaciół, rodziny, znajomych, wreszcie nas samych. Pojawiły się nowe aspekty, aspekt historyczny, czy psychologiczny. Bezrobocie nareszcie przestaje być mitem, usprawiedliwieniem. Ale czy na pewno?

W swojej pracy starałam się spojrzeć na ten problem z różnych perspektyw, na różne sposoby.

6 rozdziałów, 6 spojrzeń.

Rozdział pierwszy dotyczy aspektu społecznego: spojrzenia na świat z perspektywy terenów po pegeerowskich, z perspektywy bloków. Pisałam o problemach małych i dużych miejscowości, i ludzi w nim mieszkających. Może razić, ich bezpośredniość, brak zapału do pracy, czy jednak nie czujemy do nich pełnej dozy sympatii? Współczucia? Czy nie utożsamiamy się z nimi?

W rozdziale drugim- perspektywę określa okno na świat. Co nas ciągnie do Unii? Czy nie mamy możliwości kariery w Polsce? Czy, aż tak kusi możliwość czterokrotnie większych zarobków? Co takiego ma w sobie ta Unia?

Polskę z okienek więziennych ujrzymy w rozdziale trzecim. Czy kupiłbym buty zrobione przez więźnia? Czy mają szansę na normalne życie? Czy może wyrok oznacza koniec wszelkich możliwości? Jak z więźniami radzą sobie Niemcy? A jak Rzeczpospolita Polska? W rozdziale tym także, (trochę przewrotnie) umieściłam, Powiatowy Urząd Pracy w Suwałkach . Dlaczego? Czy, jest aż tak źle? A może jest  to przykład?

Polak potrafi! A no potrafi… Kombinować, knuć, oszukiwać i omijać narodowe prawo. Czwarty rozdział to poradnik jak radzić sobie z podatkami, z przepisami z urzędami. Co nam się opłaca? A co nie? I dlaczego?

Rozdział piąty to wyrażenie własnego narodowego zdania, w postaci omówienia raportu Centrum  Badania Opinii Społecznej. Tym razem liczby mogą nas zaskoczyć. Może się okazać, że sytuacja na polskim rynku pracy nie jest taka zła jakby się mogło wydawać. Ale może się też okazać, że autorka niniejszej pracy nie wie o czym pisze? Jak wyglądały liczby  w naszym przekonaniu u schyłku 2004 roku? Kto i jaką mam opinię, na temat bezrobocia?

I ostatni już rozdział szósty a więc odpowiedź Polskich ekonomistów i polityków na sytuację wzrastającego procentu bezrobocia. Teoretycznie, a więc zapowiada się ciekawie. A co jeśli się okaże, że  teoria przerasta praktykę? A jeśli praktyka czyni mistrza to kto nim jest? Polscy bezrobotni? Czy politycy którzy nie do końca widzą (lub nie chcą widzieć) przez uchylone okna na Wiejskiej, problemów naprawdę istotnych?

Czy można coś jeszcze napisać, by wreszcie pismo przeszło w czyny.

Miłej lektury.

Opublikowano prace magisterskie | Otagowano , | Dodaj komentarz